|
Trainingsweekend Limburg 2005 |
|
|
|
Soms zet fietsen aan tot het schrijven van poëtische verhalen........
DE JAM VAN NELLY
Wat is het dat een groep van veertig fietsters het meest aan elkaar bindt?
Het fietsen? Het aan en uittrekken van al die strakke pakjes? Het douchen?
Of is het toch het eten? Een impressie.
Met z’n allen de keuken leegroven na een inspannende training, een boterham naar binnen slaan met een berg hagelslag waarvoor je je kinderen thuis een draai om hun oren zou geven, hunkerend in de rij bij het uitdelen van de soep, opnieuw in de rij -- best wel trek -- allemaal samen met één kuipje boter,
”mag ik van jou… het krentenbrood, de kaas, de ontbijtkoek, de jam,….. wie heeft de boterhamzakjes?”.
De jam….Zou de moeder van Nelly weten hoezeer ze aanwezig is op het weekend? Zou ze roerend in de pruttelende brij frambozen nog een extra schepje suiker toevoegen omdat ze weet dat wielrenners koolhydraten vreten? Zoet, zoeter, zoetst. De glanzende rij frisgepoetste potjes staan op de keukentafel. Nog even en de deksels kunnen erop, bommetjes energie voor de vrouwen van Nelly.
“Wie heeft de boterhamzakjes?” Met proviand op zak en blijheid in het hoofd wordt er gestart aan een nieuw fietsavontuur. Heuvel op, heuvel af, met genoeg competitie-zin om bij elke klim flink in de reserves te rijden. De benen worden zwaarder en zwaarder, het lijf raakt op, de blijheid verandert in bonken, suizen, en via leegte komt verstandsverbijstering, de enige gedachte die het randje van het bewustzijn raakt is de gedachte aan zoet, zoeter….., hoe was het ook alweer? Heel langzaam daagt een besef, een hoop, je klampt je vast aan dat ene, met een laatste krachtsinspanning tast je naar ver voorbij al het bereikbare…het o, zo strakke rugzakje, je peutert iets tevoorschijn, het wordt rood voor je ogen - frambozenrood - het water loopt nu vanzelf in je mond - frambozenmond -boterhamzakje - frambozenzakje - boterham met frambozenjam!!!
Natuurlijk, het fietsen, daar gaat het om. De kilometers, het klimmen en dalen, Eyserbos, Keutenberg, Vijlenerbos, Sibbergrub, Dodeman…samen trappen, samen afzien. Maar het is ook iets anders dat in zo’n weekend een groep tot een hecht peloton kneedt. Meer impressie.
De nacht bovenin een krakend stapelbed - ik ben weer 12 en op schoolreisje – de dikke slaaplucht zorgt uiteindelijk toch nog voor een paar uur slaap,
De hoopvol mekkerende schapen om half acht ’s ochtends als ik naar ze kom kijken,
Tien broden schijnbaar achteloos op het aanrecht gekwakt,
Een wielerbroek drogend op een bankje,
De grote stukken vlaai in de buitenlucht,
De lach van Nelly,
Veertig fietsen in een schuur,
Een klapband,
Het oorverdovende lawaai van veertig vrouwen in een eetzaal na een spannende tijdrit,
De stinkende wc’s van veertig vrouwen vóór een spannende tijdrit,
Een nachtwandeling op blote voeten,
De eigenaresse van een camping die zonder blikken of blozen zestien klakkende schoentjes voorgaat naar het meest cruciale punt van de dag: een kraan!
Boterham met frambozenjam….
De rode fiets ligt werkloos in het veld, langs mijn uitgestrekte benen heen zie ik het mooiste dal dat bestaat, mijn hoofd terug op aarde en mijn lijf slokt gretig koolhydraten, zoet, zoeter, zoetst. Fietsen en eten, het zijn grote vrienden. Ik kijk om me heen, veertig etende vrouwen, wij zijn grote vrienden!
Bedankt Nelly, bedankt voor de jam van je moeder.
Joanne Brouwer
|
|
Laatste update ( Friday, 18 April 2008 )
|
|
|
