Trainingsweekend Limburg 9-11 april 2010

Hmm, heb even zitten aanhikken tegen het schrijven van dit verslag. Want echt leuk of inspirerend is het niet om een trainingsweekend te verslaan dat begint (voordat het in feite goed en wel begonnen is) met een nogal dramatische valpartij.

Een klein groepje was op de vrijdagmiddag gearriveerd en ging de benen alvast een beetje losrijden en de omgeving wat verkennen. Alleen moest het zo zijn dat er zich op nog geen 2 kilometer van ons verblijf - kampeerboerderij 't Auwershoes te Ransdaal - een klein tunneltje onder het spoor door bevond, met een beetje verzonken in het wegdek aldaar een klein rond putje, een en ander onderaan een steil afdalinkje. En verder moest het zo zijn dat het noodlot wilde dat Caroline van W. dat afdalinkje lekker vlot afreed, het putje waarschijnlijk iets te laat spotte, net iets te hard remde en vervolgens vol over de kop sloeg, met Imke in haar kielzog. Caroline heeft de rest van het weekend in een Heerlens ziekenhuis doorgebracht, Imke heeft nog wel wat kunnen fietsen, zij het met draaierig hoofd (met wel een nieuwe helm erop).

Dus ja, het weekend begon nogal in de mineur. Dat Nelly ook onder dat soort omstandigheden een standvastige rots in de branding blijft, was denk ik voor iedereen prettig om te constateren. Ik kende haar overigens voor het weekend nog niet, maar kan me inmiddels niet voorstellen dat ze n�et rustig door het leven gaat. Nou ja, met zo nu en dan een bulderende uithaal als ze praat of lacht. Ze sprak een kort (en zeer goed verstaanbaar) welkomstwoordje op de vrijdagavond, toen we zo goed als compleet waren. Op dat moment kwam Linda ook nog binnenvallen, of liever gezegd kwam er een enorme tas binnen met daaronder/achter Linda, die ondanks haar geblesseerde knie toch maar had besloten aan te haken. 

                                     

Zaterdagochtend stond iedereen om stipt 10 uur klaar voor de eerste training, rond de 40 vrouwen totaal. Het was zonnig maar erg koud, niet meer dan 10 graden. Dik aangekleed dus allemaal, met hier en daar een enkele die-hard die het wel met blote benen aandurfde. Er waren 3 groepen gemaakt: groep 1 ging met Astrid op stap, groep 2 met Cora en Paulien, en groep 3 met Nelly. Ik zat in de 2e groep. We reden een lekker rondje van ongeveer 55 km over mooie wegen en weggetjes door glooiende landschappen met zo nu en dan een klim, waarbij Cora soms flink de zweep erover legde. In de trant van: elkaar meer uitdagen, het is geen vriendinnenritje, ga staan op die pedalen als je bijna boven bent... viel niet altijd mee. Om een uur of half 1 waren we allemaal terug op de boerderie, waar de tafels al helemaal gedekt waren voor de lunch. Imke was nog even niet gaan fietsen die ochtend, maar had dus wel een goede training achter de rug wat "de handen laten wapperen" betreft.

Na lunch en koffie en vlaai kon er nog even bescheiden uitgebuikt worden, maar om half 3 moesten we ons toch echt weer op de fiets hijsen om ons naar het Vijlenerbosch (het grootste aaneengesloten loofbos van Limburg, las ik ergens) te begeven. Voor de tijdrit. Al naar gelang de indeling die door de dames organisatoren was gemaakt werden er 2 of 3 ronden gereden (van ongeveer 8 km, met een comfortabele afdaling door het bos meteen aan het begin, dan rechts de doorgaande weg op, wind mee en lekker glooiend maar opeens ook nog wel een soort van klim, dan bij de splitsing weer rechts (en niet links, zoals de arme gedesorienteerde Anne na een aantal kilometers merkte) en kronkelend, klimmend, zwoegend het bos weer in). In totaal waren we met 28 tijdrijdsters, omringd door toegewijde starters, klokkers en fotografen. 

                                                      

Om een uur of half 6 waren de eersten weer terug in Ransdaal, waar ongeveer een uur later een enorme hoeveelheid lekker eten werd afgeleverd door de lokale cateraar, die zeer zwaar (onverstaanbaar) Limburgs sprak. Overigens verder het hele weekend geen Limburgs gehoord, alleen maar het gezellige randstedelijke gekakel van de 40 vrouwen om me heen. Er waren wel ook nog even 2 mannen, de partners van Cora en Paulien, maar die hielden het redelijk snel voor gezien. Harm, de man van Caroline, kwam later die zaterdagavond ook nog even langs, hij was zowiezo naar Limburg gekomen om zelf wat te fietsen dat weekend, maar daar was door het ongeluk niets meer van gekomen. Hij had bijna volcontinu aan Caroline's bed gezeten. Laatste stand van zaken: behalve een hersenschudding, een zwaar gehavend gezicht en een paar gekneusde ribben (en dat terwijl ze net was hersteld van een zware schouderblessure...) had ze een te lage bloeddruk. Ze wilden haar ter observatie nog een nacht in het ziekenhuis houden. Harm verdween ook weer, en toen waren we weer alleen met de mystery man in ons midden, de man die van hand tot hand ging en waarvan niemand wist bij wie hij hoorde of hoe hij daar kwam...

Hoe dan ook, de volgende dag om 10 uur gewoon frisch und froh de fiets weer op. Op basis van de tijdrituitslagen waren er nu 4 groepen geformeerd, elk met 1 trainster. Het was mistig en (nog) kouder dan zaterdag, maar gelukkig wel droog. We hebben met groep 2 onder meer de Cauberg, de Keutenberg en de Koning van Spanje beklommen. Heerlijk! Ook heerlijk was de pitstop met koffie en vlaai, maar daarna nogal koud en stijf weer verder, ik ging op een gegeven moment zelfs klappertandend en -benend een bergje af. Meteen onder de warme douche na terugkomst. De overgebleven pasta werd opgewarmd in de magnetron en ging schoon op, alles wat nog niet op was (muesli, fruit, yogurt, WC papier) kon naar ieders voorkeur (of behoefte) worden meegenomen. 

Het was een superweekend!! Hulde en grote dank aan Nelly voor de organisatie ervan! En dank natuurlijk ook aan Astrid, Cora en Paulien voor de mede-organisatie en trainingen!

Hopelijk tot volgend jaar,

Emelie
.... en wie die mystery man nou was? Wie het weet mag het zeggen. Hier een fotootje van hoe hij werd gebruikt.