Het Verhaal Van....Linda's ambitieuze maar valse start

Het is nu een jaar geleden dat ik virtueel de Alpe d’Huez beklom. Sturen, schakelen; dat ging automatisch; het enige dat ik moest doen was trappen. En dat ging goed, en snel.
Maar ja, in plaats van de zon op mijn huid te voelen en te genieten van het weidse uitzicht rondom de Alpenreus, zat ik in een stinkende sportschool. Tijd om ook eens op een échte wielrenfiets te stappen, vond ik.

En dus ik kocht zelf een racemonster, en sloot ik me aan bij Vrouwenwielrennen en bij SKITS. Op een woensdagavondtraining stond er een tijdrit van WTC de Amstel op het programma. Ik werd tweede, en vond het zó leuk dat ik me diezelfde avond spontaan inschreef voor het Nederlands Studenten Kampioenschap (NSK) Tijdrijden, dat drie dagen later werd verreden. Het resulteerde wederom in een tweede plaats.


Tsja, en toen stond er later die maand ook de wegwedstrijd van het NSK op het programma, in mijn achtertuin – het Diemerpark. Die kon ik toch niet aan me voorbij laten gaan? En dat deed ik dus ook niet. Van tevoren vreesde ik enigszins de scherpe bochten en het rijden tussen meiden met een elitelicentie. Nergens voor nodig, bleek. In de bochten werd er hard in de remmen geknepen, en het tempo was goed bij te houden. Ik kwam als vijfde -van de niet-licentiehouders- over de streep; een mooie afsluiting van mijn eerste seizoen op de fiets. Dat smaakte zeker naar meer.

En dus trainde ik afgelopen winter hard door, deed ik een sportmedische keuring, om vervolgens een elitelicentie te ontvangen en sloot ik me, om meer wedstrijden te kunnen rijden, aan bij Het Stadion, in Utrecht. Mijn agenda stond tot en met de zomer al volgeschreven met omlopen, criteriums, maar ook klassiekers. Best spannend aan de ene kant, maar ik kon niet wachten tot het zover was.
Maar eerst: een trainingskamp op Mallorca, met een semi-profploeg. Het Stadion heeft namelijk een samenwerkingsverband met het Merida Cycling Team, van ploegleidsters Sissy van Alebeek en Ingrid Haringa. En ik mocht een weekje met hen mee.

De trainingen (dagelijks vier á vijf uur) waren vooraf goed uitgedacht. De ene dag vlak, de andere dag gingen we de bergen in. Klimmen, klimmen, klimmen. Terwijl de regen met bakken uit de hemel viel. We waren koud en nat, maar gingen onverstoord door, de hartslag nauwkeurig in de gaten houdend. Gelukkig kon ik de meiden goed bijhouden. Dat gaf vertrouwen voor aankomend seizoen; met mijn kracht en conditie zat het in ieder geval goed. Natuurlijk, wedstrijden zijn anders, dan komt er tactiek, ervaring en koersinzicht bij kijken. Dingen waar ik – als nieuweling – een grote achterstand in heb ten opzichte van de anderen. Maar dat zou ik vast allemaal leren in de wedstrijden die op de planning stonden, toch?

De vierde trainingsdag op Mallorca stond in het teken van interval. Sprinten, waaier rijden en nog meer sprinten. Maar toen: twee wielen die elkaar schampten, waardoor een fiets met zo’n 45 km/h tegen het warme asfalt smakte. Mijn fiets. Met mij erop. Alles werd zwart voor mijn ogen. Pas na een klein half uur, toen ik inmiddels naar de zijkant van de weg was gesleept en de ambulance was gearriveerd, keek ik wazig om mij heen: Waar ben ik? Wie zijn al deze mensen? Een andere renster legde me uit wat er was gebeurd en vertelde dat ik in ieder geval mijn sleutelbeen had gebroken, want die stak bijna door mijn huid heen. NEE! In één klap was ik weer bij mijn volle bewustzijn. Niet mijn sleutelbeen! Hoeveel zin ik ook in alle wedstrijden had, soms bezorgden die gedachtes me ook wel een knoop in de maag: áls ik maar niet val, áls ik maar niets breek. Et voila, mijn grootste angst was waarheid geworden.

De woorden van de chirurg kwamen hard aan: “Je moet worden geopereerd, en kunt zeker zes tot twaalf weken niet fietsen.” Bam! Een klap in mijn gezicht. Het seizoen was nog niet eens begonnen, maar voor mij nu al voorbij. Hoe frustrerend. Maar ik had geen andere keus dan me er bij neer te leggen en het te accepteren. Ondertussen regelde ik een hometrainer, zodat ik in ieder geval het idee had dat ik mijn zorgvuldig opgebouwde conditie nog enigszins op peil kon houden.

Tsja, wielrenners en gebroken sleutelbenen, ze zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Maar hoe overtuigd ik ook was van mijn plannen, het bracht me nu wel aan het twijfelen: moet ik het rijden van wedstrijden – met ook vaak grote valpartijen - nog wel ambiëren? Trainen en tourtochten zijn toch ook leuk? Maar aan de andere kant ben ik een vechter, en laat ik niet zo snel mijn kop hangen. Dromen zijn er om te proberen waar te maken, niet om ze voortijdig te begraven, zonder ook maar een serieuze poging te hebben gewaagd.

Inmiddels zit ik – na zes weken herstel – weer drie weken op de racefiets. De eerste keer nog wat onwennig, maar dat gevoel verdween snel. Trainingskoersen staan voor binnenkort op de planning, om vertrouwen op te doen. En daarna? We zullen zien hoe het loopt…
Maar een ding staat vast: ik ben en blijf verslingerd aan die racefiets, en ben heel blij dat ik vorig jaar, na mijn virtuele beklimming in de sportschool, hier mee begonnen ben.

Linda Slagter, 29 april 2010.