Van Klimtijdrit naar Alpe d'HuZes naar NK baan
Een rollercoaster van ervaringen

Het weekend van 24 t/m 26 april zijn we met  35 vrouwen op trainingsweekend gegaan.
Super goed weer, mooie omgeving in Limburg, gezellige meiden en lekker aan de bak. Het kan niet beter.
 
Tijdens dit trainingsweekend staat voor de zaterdagmiddag altijd de klimtijdrit op het programma. Dit onderdeel is voor sommigen echt te gek en voor anderen dodelijk. Ik heb beide ervaren!

Zo´n anderhalf jaar geleden had ik nog nooit op een racefiets gezeten. Maar nadat ik had besloten mee te doen met Alpe d`HuZes moest ik natuurlijk gaan trainen. Ik ging er vanuit dat ik zonder enige training die 'Hollandse Berg' nooit op zou komen. Ik kwam met Nelly Voogt in contact en na een gesprek over wat mijn achtergrond was en wat ik wilde loodste zij mij zo bij wielervereniging ´Het Stadion´ in Utrecht binnen. In no-time was ik 'verslaafd' aan wielrennen, ook al was het regelmatig flink afzien.
 
Vorig jaar tijdens mijn trainingsperiode voor Alpe d´HuZes ben ik ook mee geweest op trainingsweekend. In de aanloop naar meerdere keer de Alpe d´Huez beklimmen leek mij dat een goede voorbereiding. Ook toen stond de tijdrit op het programma, voor mij was deze tijdrit toen dodelijk. Ik had nog nooit zoveel pijn in mijn benen ervaren! Hoe ik de drie rondjes heb volgehouden is me nog een raadsel. Ik werd 19e, op twee na laatste van degenen die drie ronden reden. 
 
Dit jaar was het echt te gek!!! Het leek wel of ik over die heuvels vloog. De eerste ronde reed ik tot mijn grote verbazing Linda (die voor mij startte) al voorbij en daarna volgde al snel meer meiden. Ik reed constant en het voelde goed. Even dacht ik nog "dit ga ik nooit vol houden", maar al snel was de volgende al weer in het vizier.
Zo reed ik naar een tweede plek, achter Astrid Schop en daarbij ook nog eens 11 minuten sneller dan vorig jaar. Hoeveel progressie kun je maken in een jaar?
 
In de afgelopen anderhalf jaar ben ik echt verslingerd geraakt aan het wielrennen. Doordat ik anderhalf jaar terug in de winterperiode begon met trainen, ben ik via Francis Moraal (zij was de teamcaptain van het team waarmee ik aan Alpe d'HuZes meedeed) op de baan in Amsterdam terecht gekomen. Zij zei doodleuk tegen mij "jij moet snel leren fietsen en buiten gaat dan nu niet, dus we gaan naar de baan". Ik vond het prima en zo kwam ik in Amsterdam terecht. In het begin werd ik er tijdens het inrijden al afgereden. Menig hand op mijn rug duwde me af en toe door de baan, maar al snel hield ik het steeds langer vol.

Al vrij vlot deed ik mee aan wedstrijden en dat ging steeds beter. Daardoor heb ik afgelopen december al meegedaan met het NK baanwielrennen. Ik deed mee om te zien hoe zo´n NK gaat en om te zien hoe ik rijd ten opzichte van de andere meiden.
Nou...het NK ging boven verwachting. Ik werd 8e met sprint en 9e met keirin.

Inmiddels train ik bij SVA (Sprinters Velodrome Amsterdam). Dit is een nieuwe sprintgroep die wekelijks in Amsterdam traint, olv Carolien van Herrikhuyzen.
Met een aantal van deze groep hebben we zelfs al mogen starten in het voorprogramma van de Zesdaagse van Brabant. Een te gekke ervaring!
 
Het kan bizar lopen. Ik startte met wielrennen vanwege Alpe d´HuZes (deze heb ik overigens 4 keer beklommen, in team de Moraalridders). Inmiddels, anderhalf jaar later kijk ik terug op een rollercoaster van ervaringen. Wanneer ik voorruit kijk zie ik doelen, mooie tochten en koersen, nog een NK baan en vooral veel plezier in de sport waar ik nu zo van geniet!

Birgitta Roos