Fietsen is leuk! 

Nederlands kampioenschap tijdrijden voor studenten

Met een auto vol geleende prestatiebevorderende middelen (wielen, druppelhelm, snelpak) en een hoofd vol goede raad van Harm en Caroline reed ik vrijdag 5 september richting het hoge noorden voor het Nederlands Studentenkampioenschap tijdrijden.

Dreigende wolken hangen boven ons. We proberen de regen tegen te houden door de ruitenwissers uit te laten. Als we bijna de weg afrijden kunnen we het niet meer ontkennen.  Het regent echt. Een beetje regen op een mooi tijdritparcours moet geen probleem zijn, denken we als we met de auto het parcours even gaan verkennen. 
Een smal, bochtig en vooral vies boerenweggetje doemt voor ons op. De boeren in de omgeving hebben duidelijk met de giertank gespeeld. De druppels vermengen zich al met de mooie opgedroogde plakken. Aangekomen in het terpdorpje Dorkwerd, dat tegen Groningen aan ligt, zetten we de auto weg en maken we de fiets klaar. Snel  even een rondje op de fiets rijden om de boel wat beter te verkennen. Achter op het parcours wacht een verrassing. Schapen op de weg! Terwijl ik afrem, schiet een renner met nummer 61 achter me bijna in een vloekstuip. “Gelukkig dat het tijdens het inrijden gebeurt!”, probeer ik hem tot bedaren te brengen. Hij begint nog harder te vloeken, en als nummer 62 en 63 na hem langskomen, besef ik dat ze al begonnen zijn.


Bij de start probeert de organisatie alles in goede banen te leiden, maar het helpt niet dat het spits is, en de weg door Dorkwerd een van de belangrijkste sluiproutes van Groningen blijkt te zijn. Een ongehoorzame veevervoerder die bijna over een verkeersregelaar heenrijdt, blijkt voor de mannen de druppel. Gaul! clubgenoot Josbert de Vries verliest bijna een minuut omdat hij bijna de helft van het rondje achter de vrachtwagen moet blijven rijden.  Tussen klagende en tierende kerels is het lastig om het hoofd bij de voorbereiding te houden, maar aangezien de start steeds dichterbij komt, besluit ik om nog maar even te gaan fietsen, weg van de drukte.
 
Nadat ik al weer afgekoeld ben door de regen, worden de dames opgeroepen. Ik moet als derde starten, vóór degene waar ik het meest bang voor ben. Direct nadat het meisje voor me wegrijdt, zet ik mijn fiets op de lijn. Wouter houd me vast en ik klik in. Even checken of ik echt vast zit en diep ademhalen. “10 seconden.” Waarom vond ik dit ook alweer leuk? “5 seconden.” Een laatste ademteug. “3,2,1, start!”

Knallen, de eerste tien seconden zijn gratis. Het is zwaar, toch iets te zwaar geschakeld. Maar ik kom op snelheid en duik de eerste bocht in. “Zo snel mogelijk rijden, harder dan de rest”, is het enige wat ik denk. Draaien, draaien, draaien. Het eerste rechte stuk vliegt voorbij. Scherpe bocht naar rechts.  De bocht daarna heb ik zo veel snelheid dat ik er bijna uitvlieg. “Ie!!”, gil ik.  Maar het gaat net goed. Op de bochtige boerenweg knal ik full pull door. De modder deert me niet. Gaan! In de verte komt mijn voorgangster al in zicht, daar kan ik me op richten. Op het laatste stuk van het rondje rijden we naast elkaar richting de streep. Rondje twee in. Mijn benen beginnen al pijn te doen, gelukkig heb ik nu weer een stuk wind mee.  Opeens merk ik dat het droog is geworden. De weg is nog spekglad, het bochtige parcours  maakt de boel er niet veiliger op.
De tweede helft van de ronde heb ik weer wind tegen. Ik knal vol door, het MOET hard gaan. Ik heb het gevoel dat ik hier de vorige ronde niet hard genoeg ben gegaan.  Ik moet niet alleen hard, het moet harder. Op een kilometer van de finish staat Wouter langst de kant. Hij schreeuwt me iets toe. Ik denk dat hij bedoelt dat ik vijf seconden voorsprong heb. Het gaat met niet gebeuren dat ik dat in dat laatste stukje verlies. Ik ga vol de eindsprint in.



Op de finish is het enige waar ik aan moet denken, dat ik toch echt niet over moet geven. En niet stoppen met fietsen, want dan val ik om. Als ik bijgekomen ben staat Wouter te lachen. “Ik was vergeten dat er nog iemand tussen jullie in was gestart. Je had een dikke minuut voorsprong. Ach, dan ben je tenminste vol de eindsprint in gegaan.” Mooie boel. Wouter kan me niet vertellen of ik ook sneller was dan het meisje dat na mij startte.  Dat wordt nog even duimen draaien.

Bij de prijsuitreiking lopen mijn zenuwen behoorlijk op. Het ging goed, maar was het genoeg? Als de tweede plaats omgeroepen wordt weet ik het zeker. “En op de eerste plaats, Sanne Menning!”  Joepie! Ik heb gewonnen. Met mijn fietsschoentjes nog aan glibber ik het podium op. Gelukkig helpen de nummers twee en drie me naar boven. Na de zoenen van de wedstrijdleiding, snel douchen en door. Op naar een etentje, een puntje gebakken brie met kletskoppenijs toe. Herstellen is belangrijk natuurlijk.

p.s. Bij het checken van de uitslagen de volgende dag zie ik dat ik bij de licentiehouders nog 2e geworden zou zijn. Zelfs bij de heren niet licentiehouders zou ik op het podium geëindigd zijn! Fietsen is leuk!

Sanne Menning