Het Verhaal Van het Trainingsweekend Wijlre-Limburg 2008

Dit was mijn eerste trainingsweekend in Wijlre. Tevens mijn eerste keer fietsen in Limburg. Het weekend erop stond de Amstel Gold Race op de agenda dus een weekend training en eerste verkenning van de heuvels van Limburg was een goede voorbereiding.

Vrijdagavond kwam ik samen met mijn vriendin Anne doodmoe van een hele drukke werkweek aan. We konden eigenlijk beiden geen pap meer zeggen, maar toch lukte het een aantal andere deelnemers nog om een leuk gesprek te beginnen. Toch eigenlijk nooit te moe om over fietsen te praten. En we kwamen erachter dat dit weekend niet alleen voor de Utrechters was, maar tevens voor de Amsterdammers en de Friezen. Leuk om te horen hoe het daar verloopt. Toch lekker vroeg in ons stapelbedje gedoken op de slaapzaal (waar de eerste nacht nog meer dan genoeg plek was om een lekker rustig plekje te vinden).



Zaterdag fris opgestaan, waar een aantal vroege dames al een lekker ontbijtje hadden klaargezet. Ondertussen kwamen er nog een aantal deelnemers bij. Om 10:00 uur op de fiets gestapt en in drie groepen ons eerste rondje gereden. Het was koud, maar tenminste droog en Limburg is mooi! Helaas hadden we al snel een valincident. Heel erg jammer en heel sneu voor Marieke. Ongeluk zit toch echt in een klein hoekje. De tocht verliep verder soepel en dat gaf mij vooral veel zin en energie om de heuvels nog wat harder op te racen. Maar er werd verteld dat ik die middag nog hard genoeg mocht gaan en hier nog wel wat energie voor kon gebruiken.

Tussen de middag gegeten en gerelaxed. Nelly vertelde dat we die middag een tijdrit gingen rijden. Ik had geen idee wat dit was en wat ik me erbij moest voorstellen. Hoe langer de pauze duurde hoe zenuwachtiger iedereen hier over ging doen. Werd toch wel spannend.

We gingen met zijn allen naar het Vijlenerbos en daar in twee groepen van start. (wel een individuele start maar sommigen reden twee, anderen drie rondes—red.) Ik startte als een van de laatsten van de tweede groep, dus had tijd genoeg om te zien hoe dit in zijn werk ging. Zo hard mogelijk een aantal rondjes fietsen is het idee. En het is niet de bedoeling dat je samen optrekt of achter blijft hangen. Simpele instructie eigenlijk. Toen ik eindelijk van start mocht was ik inmiddels behoorlijk zenuwachtig maar toen ik weg was, was dat snel verdwenen. Leuk om zo even te mogen knallen met duidelijk een inhaaldoel voor ogen en een idee te krijgen hoe snel je nu eigenlijk bent. Uiteindelijk als 2e geëindigd van mijn groep. Dus niet slecht gedaan.

‘s Avonds heerlijk gegeten, lekker gekletst en geborreld en een avondwandeling gemaakt door het spannende Wijlre. En vervolgens heerlijk geslapen en gedroomd van alle heuvels.

Volgende dag stond er nog een training op het programma. Het weer was jammer genoeg niet al te best, maar dat mocht de pret niet drukken. We waren op basis van de tijdrit ingedeeld in groepen op niveau. Resultaat was een groep die erg aan elkaar gewaagd was en ik vond dat echt een super ervaring en gevoel geven. De goede tips van Cora maakten het helemaal af.

Moe maar voldaan reden we ’s middags weer naar Utrecht. Lekker gereden, veel geleerd en een gezellig weekend gehad. En helemaal klaar voor de Amstel Gold Race een week later.


Neeltje van Krieken