Het verhaal van … mijn mentale Ancienne Barrière,

Afdaling Côte de Werbomont: met een lekker vaartje zoeft ons groepje (Joanne, Jo, mijn vriend Rob en ik) naar beneden. Er flitst iemand voorbij. Hé, een vrouw! Op enige afstand volgen nog twee, drie vrouwen. Het koersinstinct dat nu eenmaal in me zit ‘dwingt’ me om gelijk mee te springen.

In het wiel zittend zie ik al snel dat dit goed getrainde types zijn. Een stel wielrensters die deze Tilff- Bastogne-Tilff als training rijden? Ze komen me bekend voor …

De weg vlakt af. Ik heb nog wat vaart en schiet het breed over de weg rijdend groepje vrouwen aan de rechterkant voorbij. Ik wil ‘sorry’ roepen (toch een beetje link om rechts in te halen) maar krijg op dat moment een klodder slijm in mijn keel. Na de rochel volgt een dubbele sorry: behalve voor de inhaalmanoeuvre nu ook voor de niet zo frisse rochelgeluiden. Achter me klinkt een imitatie van mijn gerochel en vervolgens gegiechel en gelach. Die ene stem klinkt ook al bekend …

Ik blik achterom en kijk recht in het gezicht van Paulien van Deutekom (drie maanden eerder onklopbaar bij het WK Allround schaatsen in Berlijn). Naast haar nog een vrouw in een groen TVM-shirt. Ah, de bekende stem is ook opgelost, die kwam dus uit de mond van niemand minder dan Ireen Wüst (tweede bij hetzelfde WK, in 2007 stond zij op het hoogste treetje).

‘Kunnen we weer?’ roept van Deutekom. Zonder een antwoord van haar maatjes af te wachten versnelt ze en begint aan l’Ancienne Barièrre, klim drie van de tien die ons vandaag te wachten staan. Ik nestel me in haar wiel … altijd meegaan!

Pffff, die Van Deutekom kan wel fietsen zeg!  Terwijl ik naar haar gestaag doorstampende gespierde benen kijk, begint een stemmetje in mijn hoofd te zeuren: ‘Die l’Ancienne Barrière is dat niet die klim die je vorig jaar reed en toen helemaal niet leuk vond? Zo’n brede rechte weg die maar door blíjft stijgen?’. Mijn benen beamen dat ze het helemaal geen leuke klim vinden. Ik vind het ook opeens niet zo leuk meer. Waarom doe ik dit eigenlijk? Ik heb in het verleden toch al laten zien dat ik best hard kan fietsen?

Funest dit soort gedachten: ik wijk uit naar rechts en wenk met mijn linkerhand dat degenen die in mijn wiel zitten er wat mij betreft langs mogen. Het treintje schaatsvedettes rijdt voorbij, Jo en Rob hebben hun wagonnetjes aangekoppeld. Joanne is eerder in de klim het hele groepje al voorbij gereden (ik weet niet of ik daar wel of niet blij om moet zijn … enerzijds laat ze die schaatssters mooi even zien dat ze niet zomaar ook goeie wielrensters zijn, anderzijds had ik ze dat liever zelf even laten zien!).

Op het moment dat ik los heb ik al spijt. Terwijl ik het groepje meter voor meter bij me weg zie rijden denk ik aan de dialoog die Tim Krabbé in zijn boek De Renner beschrijft: ‘Waarom ben je gelost?’ ‘Het ging niet meer.’ ‘Eén extra trap, had je die nog kunnen doen?’ ‘Ja God, één trap nog wel.’ ‘Waarom heb je die dan niet gedaan?’ ‘Het ging niet meer.’

Het gaat natuurlijk nergens over maar als oud wielrenster (hé, Van Deutekom, ik ben ook wereldkampioen geweest hoor! Respect ja!) baal ik als een stekker. Ik kan gewoon niet meer afzien!