Het Verhaal Van…. de Mont Ventoux opfietsen

Ieder zijn eigen manier

Dat was ons credo toen wij onze jonge dochters probeerden op te voeden in het respecteren van de medemens. Als er weer eens hartelijk gelachen werd om in kleine-meisjes-ogen belachelijke oplossingen voor allerhande problemen riepen wij: “Ja, grappig, maar weet je nog: ieder zijn eigen manier hoor!”
En zo kwamen die woorden boven toen ik terugdacht aan onze familieklim op de Mont Ventoux. Liggend in de hangmat tussen de zuid-franse sparren met uitzicht op wat wij al jaren “het ijspaleis” noemen (een toch veel romantischer benaming dan “het weerstation”) denk ik aan de eigen manier waarop iedereen zo’n Mont Ventoux te lijf gaat.

Met z’n vieren, 3 vrouwen, één man. Ieder zijn eigen manier, van voorbereiden, doel stellen en manier om dat doel te bereiken.

Dochter 1: Zit mijn haar wel goed, lubbert mijn shirtje niet. Haar hele leven al gewend haar laatste voorbereidingen te treffen terwijl alle andere gezinsleden staan te trappelen van ongeduld en haar steeds beschuldigender gaan aankijken. Als ze voorbij haar eerste doel is getrapt (daar, na de eerste bocht in het bos, waar ze vier jaar geleden het lijden voor gezien hield, vier jaar jonger en op een zware mountainbike) verzint ze een nieuw doel. Berekenend, letterlijk met cijfers bezig. Ik ga precies tot halverwege. En dan ook precies. Uiterlijk onberoerd trapt ze moedig voort. Het is toch al fantastisch dat ze voor ons op een fiets gaat zitten, terwijl zij in zwemmen haar uitdaging zoekt. “Ik denk alvast aan de ijskoude duik die ik straks in het (net gevulde) zwembad ga nemen”, hijgt ze tussen twee slokjes uit de bidon. Als zwemster natuurlijk de meest logische gedachte op de pedalen! “Nog 200 meter, nog 50”. Gelukkig kan ze precies op de helft van de klim door de bomen heen prachtig het ijspaleis op de top zien liggen, doel bereikt, exact, op de meter nauwkeurig.
De buikige Belg die de laatste kilometers in ons wiel heeft zitten sterven stapt ook af, dankbaar dat zijn lijdensweg erop zit. “Allee, Ge hebt nog adem van te kunnen spreken tijdens de klim!” Voor hem kost nu een blik omhoog teveel energie.

Dochter 2: Waar is mijn helm, o ja bidons vullen, mag ik jouw schoenen.  Gewoon hard trappen, we zien het wel. Maar stiekem zit die top al in haar kop. Ze kent de betekenis van deze klim. Kunnen zeggen dat je de Mont Ventoux opgefietst bent, daar kan je jaren op teren! Onderweg haar vader gekmakend met haar rappe tong, de woorden komen sneller dan het hijgen. Commentaar op wie ze achter zich laat (hoe moet díe ooit bovenkomen!). De ieder-zijn-eigen-manier-opvoeding is even weggezakt. De voorzichtige vaderlijke woorden (je mag best even afstappen hoor) fietst ze voorbij. Dóór wil ze, zál ze, want afstappen is voor mietjes. Met een verhit hoofd bekent ze in één van de laatste kilometers dat haar benen ‘nu toch wel zeer gaan doen’. Daar komt ze lachend de laatste bocht om, spottend met alle volwassen wetten. Een achttienjarige kan alles: ongetraind op je moeders oude fiets na 2 uur 22 een sprintje op het allersteilste stukje. IJspaleis, ik heb je! Volgend jaar wereldkampioenschappen.

Over vader en moeder gaat dit verhaal niet, die hebben ook zo hun eigen manier.
De kaarten worden geschud, voorbereidingen getroffen, kansen ingeschat. Allebei een nieuwe fiets, schuldgevoel tegenover de kinderen wordt gesust met het aloude spreekwoord. Op een oude fiets moet je het leren. Wedstrijdje samen in de bergen betekent hard trappen en aan het eind heeft de één toch altijd weer gewonnen van de ander….

3 vrouwen en één man bovenop de Mont Ventoux: Hij is trots op zijn nieuwe fiets, maar -naar ik hoop- nog net iets trotser op zijn drie vrouwen.
Als we allemaal weer op adem gekomen zijn, is er ook weer ruimte om al die verschillende fietsers te bewonderen die de uitdaging ook aangaan.

Ieder op zijn eigen manier.

Joanne Brouwer